Sophia Star

Lieve tijgers, Allereerst: ik waardeer het enorm dat sommigen van jullie al maanden, of zelfs langer dan een jaar, trouw terugkomen. Dat vertrouwen en die gezelligheid betekenen echt veel voor mij. Maar soms merk ik dat er na verloop van tijd iets gebeurt. We hebben leuke gesprekken, lachen samen en zien elkaar regelmatig. En dan gaan sommige tijgers een beetje verkeerd denken. Ineens ontstaan er gevoelens, verwachtingen of het idee dat ik misschien ooit aan huis kom, privé afspreek of dat er meer mogelijk is buiten onze afspraken om. Daar wil ik graag duidelijk over zijn. Werk en privé houd ik strikt gescheiden. Dat heb ik altijd gedaan en dat zal ik ook blijven doen. Niet omdat ik iemand niet aardig vind, maar omdat die grens voor mij belangrijk is. Ik geniet van de leuke gesprekken, de gezelligheid en het vertrouwen dat er soms ontstaat, maar dat verandert niets aan de afspraken die ik voor mezelf heb. Wat wij delen blijft binnen de setting waarin we elkaar ontmoeten. Dus liev...

Wanneer je een abonnement afsluit op mijn F2F-content, ga je akkoord met duidelijke voorwaarden. Daarmee krijg je toegang tot mijn content zolang het abonnement loopt, en kun je op elk moment beslissen om te stoppen. Als je geen fan meer bent of geen gebruik meer wilt maken van de content, dan respecteer ik dat volledig. Dat is je eigen keuze en daar is niets mis mee. Wat ik wél belangrijk vind, is dat je dit op een respectvolle manier afrondt. Dat betekent: gewoon op tijd je abonnement stopzetten wanneer je dat wilt, in plaats van na langere tijd betalingen terug te boeken via een automatische incasso. Terugboeksituaties zijn voor mij vervelend omdat: Je in die periode al toegang hebt gehad tot de content en daar gebruik van hebt kunnen maken. Er altijd duidelijk de mogelijkheid is geweest om eenvoudig te verlengen of te stoppen met één klik. Daarom vraag ik iedereen om dit netjes af te handelen. Geen drama, geen gedoe, gewoon eerlijk en transparant zoals het hoort. Wanneer er toch mi...

Soms zit ik echt met verbazing te kijken naar wat mensen denken… of eigenlijk: verwachten. “Ach, ik kom gewoon even langs.” “Half uurtje, toch?” “Waarom kost dat eigenlijk zoveel?” Voor jou voelt het misschien als iets simpels. En eerlijk? Voor jou ís het dat ook 😉 Jij komt, ontspant, geniet… en gaat weer door met je dag. Maar achter dat “even langsgaan” zit een hele wereld die vaak niet gezien wordt. Laat me je even meenemen. Ik huur een kamer. Niet gratis. Ik zorg ervoor dat alles schoon en fris is, voor elke klant opnieuw. Schone lakens, schone handdoeken… en ja, ook dat wordt gewoon doorberekend door het hotel. Logisch ook. Dan hebben we nog een bekende vriend: de belastingdienst. Ik werk netjes, dus dat betekent btw afdragen én inkomstenbelasting. Een flink deel van wat jij betaalt, zie ik zelf niet eens terug. Daarnaast investeer ik continu in mezelf en mijn werk. Denk aan advertenties om überhaupt zichtbaar te zijn. Mooie lingerie, verzorging, producten… alles om ervoor te zorg...

Oké tijgers… even een kleine update uit het leven van mij 😏 Al weken loop ik rond met een zeurende elleboog. Zo’n irritante pijn die soms door trekt naar m’n hele arm. Eerst dacht ik nog: ach, gaat wel over… je kent het wel. Gewoon even negeren en doorgaan. Maar ja, vandaag toch maar braaf langs de huisarts gegaan. Mijn huisarts weet natuurlijk wat voor “werk” ik doe 😌 en die stelde al snel de vraag: “Maak je vaak dezelfde beweging met je rechterarm?” Nou… zonder schaamte natuurlijk: “Ja dokter… dat is mijn pijp-trek-arm” 🤣🤣🤣 Je had haar gezicht moeten zien. Wat heb ik gelachen bij dit dokter bezoekje😂 Maar goed… diagnose binnen: ik heb dus een golfarm. Ja echt… een golfarm. Alleen… ik golf helemaal niet 😂 Dus conclusie van dit verhaal: blijkbaar ben ik tóch een soort topsporter… maar dan in een hele andere discipline 😉 Dus tijgers… misschien… heel misschien… moet ik ook links eens gaan trainen 😉 Sophia Star 

Afgelopen vrijdag werd mijn Jack Russell ineens ziek. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik op dat moment flink in paniek was. Het is zo’n gevoel dat je meteen overneemt, zeker als je zo’n klein dier zo ziet veranderen. Toen ik bij de dierenkliniek aankwam, met precies dezelfde buggy als waarmee we enkele maanden geleden onze andere trouwe Jack Russell hebben moeten laten inslapen, ging er echt van alles door me heen. Die herinnering kwam hard binnen. Maar gelukkig werd ik snel geholpen en leek het op dat moment weer wat beter te gaan. Helaas verliep het zondag anders en moest ik opnieuw met spoed terug. Inmiddels is hij stabiel en dat geeft gelukkig wat rust. Ik hoop van harte dat hij snel verder opknapt en weer helemaal de oude wordt. Mijn huisdieren zijn voor mij geen “dieren”, maar echt mijn kinderen. Zij gaan bij mij altijd voor alles, ook voor werk. Dat is gewoon hoe het is. Ik wil iedereen bedanken voor het begrip en de lieve berichtjes de afgelopen dagen. Dat wordt echt gewaarde...

Voor veel mensen lijkt een privéontvangst iets vanzelfsprekends. Je maakt een afspraak, stapt binnen en alles is geregeld. Simpel, toch? Maar wat je ziet, is maar een klein deel van het geheel. Achter elke afspraak zit voorbereiding. Ik zorg dat de ruimte warm, schoon en uitnodigend is. Frisse lakens, schone handdoeken en washandjes, alles netjes en verzorgd. Hygiëne staat voorop, goede zeep, condooms en alles wat nodig is om het veilig en prettig te maken. Dat gebeurt niet vanzelf, dat kost tijd en aandacht. Elke keer opnieuw. Daarnaast ben ik bezig met mijn advertenties en planning. Zorgen dat jij me kunt vinden, dat alles duidelijk is, dat er ruimte is op de juiste momenten. Ook dat is werk dat vaak onzichtbaar blijft. En dan is er nog de aandacht die ik erin stop. Voor mij draait een fijne ervaring niet alleen om de setting, maar vooral om hoe jij je voelt zodra je binnenkomt. Ontspannen, welkom, op je gemak… dat is waar ik voor zorg. Alles zelf in handen hebben geeft me vrijheid, ...

Tijgers, Ik vroeg waar de volgende blog over moest gaan, jullie kozen voor iets verrassends😘 Wist je dat ik tot een paar jaar geleden nooit een korte broek of rokje droeg? Niet omdat ik ze niet mooi vond, maar omdat ik me er simpelweg niet comfortabel in voelde. Ik dacht altijd te veel na over wat anderen misschien zouden denken. “Kan dit wel?”, “Staat dit mij wel?”, “Kijkt niemand raar?” Dat soort gedachten. Als ik nu terugkijk, is dat eigenlijk best bijzonder. Want als je me nu ziet, weet je dat ik me daar totaal niet meer druk om maak. Een rokje, een korte broek, iets opvallends – als ik het leuk vind, trek ik het gewoon aan. 😏 Er is in de afgelopen jaren best veel veranderd in hoe ik naar mezelf kijk. Ik ben meer mezelf geworden en heb geleerd dat je nooit iedereen tevreden kunt houden. Dus waarom zou je jezelf dan tegenhouden? Het moment dat je stopt met leven volgens wat anderen misschien vinden, is eigenlijk heel bevrijdend. Je merkt dat je meer durft, meer uitstraalt...